سلام

 آسمان کابل را دود سیاهی پو شا نیده و هوایش را خاک و دود رنگش را تیره و تار  وغلیظ کرده است. در هنگام تنفس مزه خاک ذایقه را مهمان می کند و بویش شامه را عذاب می دهد و گلوی انسان از سم  و تلخی دود به سوزش می آید.  در چنین فضای تاریک روح مردم را فاصله فقیر و غنی سوهان کرده وامید و نا امیدی باهم گره خورده اند. بالا رفتن قیمت  خانه  های مسکونی و زمین های مسکونی دو برابر  سال گذشته نشانه امید به زندگی است،  ولی انفجار و انتحار و اخبار جنگ از سراسر افغانستان و افزایش تلفات خارجی و سربازان ملی  نا امیدی در میان مردم راافزایش می دهد. ترس در کابل سایه انداخته ا ست. نهاد های دولتی و نمایندگی خارجیها را دژ های نظامی احاطه کرده اند. شهر در حالت جنگی قرار دارد، سنگر بندی در داخل شهر از ناتوانی دولت و نیروی امنیتی است و ترس در رخسار پاسپابانان  دیده می شود. زندگی مردم را بیم و امید تشکیل می هد.

 این نوشته کوتاه جناب مناقبی را بخوانید اما تامل بسیار کنید. تا ان جایی که من در جریان قرار گرفتم، برای اولین بار افرادی مانند نسیم فکرت و یونس حیدری به این جریان و اعمال پولسازانه واکنش نشان دادند، ولی به دلایلی، کار انها زیاد مورد توجه قرار نگرفتند. حالا تعداد زیادی حتا از درون علمای شیعی، عمدتا هزارگی، به نقد چنین رفتار هایی پرداخته اند و چنین می کنند. شاید این نقادی با این نگاه یکی از ضروری ترین کار هایی است که اگاهان و دلسوزان مربوط به جامعه ما باید ان را ادامه دهند. امیدواری به توفیق چنین کاری بیشتر از این جا ناشی می شود که نقد پدیده استفاده اغفالگرانه از دین، اکنون توسط لایه دینگرا و اگاهان به دین شروع شده است.

 در دنیای اسلام  در عصر حاضر سه کشور عمده و تاثیر گذار  بر مسلمانان می باشند: عربستان سعودی، جمهوری اسلامی ایران، ترکیه. کشور های زیر هر یک برای توسعه دایره نفوذ و سلطه معنوی در راستای تامین منافع خوداز ابزار های مورد علاقه مسلمانان و  فضای روحی اقلیتهای اسلامی  در مغرب زمین و کشور های اسلامی استفاده می کنند.

 شور و حال انتخابات مانند اتنخابات گذشته  پارلمانی به اوج نرسیده  و ازسوی مردم هم به گرمی استقبال  نشده است، انتخابات  و تبلیغاتش چشمگیر نیست ولی داوطلبان را در هرات  اقوام عمده کشور ( هزاره، افغان، تاجیک و ترکمن) تشکیل می دهند. شعار ها بر خلاف انتخابات قبلی  معقولتر نظر می آید. از زنان شعار های زنانه  تر اویده است : من درد مشترکم، من به همه می اندیشم، نابسامانی کشور از تبعیض و بی عدالتی است،  یکبار تجربه کنید، من مدیر خانه ام و غیره ....